spælingar pælingar

Eftir því sem Matthías eldist finnst mér alltaf magnaðara og magnaðara að þessi mannvera sé búin til af tveim frumum. Þegar hann leggst í gólfið og grætur yfir því að hann geti ekki tekið upp perlurnar, eða þá þegar honum tekst að koma orðunum "mamma komdu á fætur það er kominn dagur" sí endurteknum fyrir klukkan 7 á morgnanna, um miðjan janúar. Þá verð ég alltaf jafn hissa á því að barnið sé í raun 50% ég.
En einnig hversu magnað það sé að maður geti liggur við mótað þessi börn eins og leir ef þannig liggur á manni. Því að þrátt fyrir að manni þyki barnið sitt vera óttalega óþekkt, frekt og á stundum langi manni til að skilja það bara eftir í búðinni þá er það samt svo margt sem þau gera nákvæmlega eins og maður vill að þau geri. Eiginlega of mikið eins og maður vill að þau geri!
Dæmi um þetta er að Matta þykir fátt skemmtilegra en að syngja, og lög eins og Ríðum ríðum rekum yfir sandinn, nú skulum við syngja hvað við heitum, og stórslagarinn hermaður og dóttir hans..( sem ég hef ekki hugmynd um hvað er og óska því eftir bæði lagi og texta) óma hér um íbúðina frá því drengurinn opnar augun og þar til hann lokar þeim á kvöldin. Hann hefur einnig þann leiða vana að syngja mjög hátt, eiginlega svo hátt að um hádegi er hann hættulega nálægt því að verða hás. En eina helgina lá frekar illa á mér og ég þrábað hann um að hætt að góla svona. Að vakna við "grottning ledir grösulinn miiihinnn grjúgur verdur sídasti áfanghinnn" fyrir 7 á sunnudegi var ekki á dagskránni og fór ég því öfugu megin framúr þann daginn. Hann hlýddi mér þó ekki frekar en fyrri daginn og söng allt hvað af tók sama hversu langt brúnin á mér seig og þegar ég nánast tapaði mér í geðilskunni og sagði honum að það væri með öllu bannað að syngja innan íbúðarinnar, stoppaði hann ekki heldur, hann lækkaði sig í 5 mínútur um nokkur desibil. En fljótlega drifum við okkur þó út og hann gat þar sungið í friði fyrir mér. Jæja, þrátt fyrir að hann hafi ekki hlýtt mér þennan daginn, þá hefur hann ítrekað spurt mig hvort hann megi syngja eftir þetta, hann byrjar á lagi og svo kemur "mamma má ég syngja núna" það reyndar skiptir trúlega ekki máli hverju ég myndi svara held að hann syngi þrátt fyrir svarið, en það hefur nú reyndar ekki reynt á það enn. Því þessi spurning kveikir á þvílíku samviskubiti hjá mér að ég segi alltaf já... tilfinningin er samt næstum eins og ég hafi skemmt eitthvað fyrir okkur báðum.